Polityk i mąż stanu

4 czerwca 1989 roku Bronisław Geremek uzyskał mandat poselski z okręgu suwalskiego. Posłem pozostawał nieprzerwanie do 2001 roku. W Sejmie kontaktowym (1989-1991) był przewodniczącym Obywatelskiego Klubu Solidarności i przywódcą sejmowej większości. Przewodniczył również sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych (1989-97), Komisji Konstytucyjnej (1989-91) oraz Komisji Prawa Europejskiego (2000-2001). Był też przewodniczącym Klubu Parlamentarnego Unii Demokratycznej, a następnie Unii Wolności (1991-1997). Po wyborach parlamentarnych 27 października 1991 roku otrzymał od prezydenta Lecha Wałęsy misję tworzenia rządu, z której zrezygnował 14 listopada wobec niemożności stworzenia koalicji rządowej.

W 1989 roku amerykański tygodnik „Newsweek” umieścił Bronisława Geremka w gronie osobistości, które wywarły największy wpływ na wydarzenia na świecie („People of the Year”, skan dzięki uprzejmości Andrew Nagorskiego). Po 1989 roku, dzięki rozległej znajomości czołowych osobistości politycznych i środowisk opiniotwórczych na świecie przyczynił się do umocowania wolnej Polski na arenie międzynarodowej oraz utorowania drogi do członkostwa w NATO i Unii Europejskiej.

Pomiędzy 31 października 1997 i 30 czerwca 2000 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych w rządzie Jerzego Buzka. Był również członkiem Komitetu Integracji Europejskiej. W 1998 roku przewodniczył w imieniu RP Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).

14 listopada 1997 roku minister Bronisław Geremek  przekazał Sekretarzowi Generalnemu NATO list wyrażający wolę przystąpienia Polski do Traktatu Północnoatlantyckiego i potwierdzający gotowość przyjęcia obowiązków związanych z członkostwem w Sojuszu. 12 marca 1999 r. podczas uroczystości w Bibliotece Prezydenckiej Harry Trumana Bronisław Geremek sygnował polskie dokumenty akcesyjne do Sojuszu Północnoatlantyckiego (video).

31 marca 1998 roku złożył w imieniu rządu RP oświadczenie otwierające negocjacje o członkostwo Polski w Unii Europejskiej.

Przygotował opublikowaną w czerwcu 2000 rządową strategię polityki RP wobec Federacji Rosyjskiej: „Założenia polskiej polityki zagranicznej wobec Rosji”. W 1999 roku wraz z ministrem kultury i sztuki Andrzejem Zakrzewskim był inicjatorem powołania do życia Instytutu Adama Mickiewicza.

Wraz z sekretarz Stanu USA Madeleine Albright był pomysłodawcą utworzenia Wspólnoty Demokracji (Community of Democracies), globalnej koalicji państw, której głównym celem było promowanie demokratycznych zasad oraz wzmacnianie demokratycznych norm i instytucji. Wspólnota Demokracji została oficjalnie powołana do życia podczas międzynarodowej konferencji „Towards a Community of Democracies” która odbyła się w Sejmie RP 25-27 lipca 2000 roku z udziałem Madeleine Albright i sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych Kofi Annana.

W 1998 roku – jako pierwszy Polak – został uhonorowany Nagrodą Karola Wielkiego, najbardziej prestiżowym europejskim wyróżnieniem za zasługi w promowaniu pokoju i jedności w Europie. Był współtwórcą polskiej drogi do Europy i odrodzenia jedności europejskiej symbolizowanych przez przystąpienie Polski do Unii Europejskiej 1 maja 2004 roku.

Po rozpadzie koalicji rządowej Akcji Wyborczej Solidarność i Unii Wolności Bronisław Geremek złożył dymisję z urzędu ministra. Jak mówił prezydent Aleksander Kwaśniewski wręczając mu akt odwołania z urzędu: „powiedzieć 'polityk’ o profesorze to za mało, powiedzieć 'patriota’ to już coś dużo poważniejszego, ale powiedzieć 'wielki Polak i znakomity Europejczyk’ to jest oddać istotę jego osiągnięć, jego pracy, jego postawy oraz wartości, którym zawsze starał się służyć.” 

Po odejściu z rządu, prof. Geremek objął przewodnictwo sejmowej Komisji Prawa Europejskiego, która koordynowała prace Sejmu i rządu w celu wdrożenia systemu prawnego Unii Europejskiej.

Od 18 grudnia 2000 do 14 października 2001 roku pełnił funkcje przewodniczącego Unii Wolności, z której zrezygnował po przegranych wyborach parlamentarnych. Od 2002 roku zasiadał w Narodowej Radzie Integracji Europejskiej.

W 2001 roku był członkiem Grupy Mędrców o Przyszłości Europy powołanej przez premiera Belgii Guy Verhofstadta. W gronie Mędrców znaleźli się również były przewodniczący Komisji Europejskiej Jacques Delors, były premier Włoch Guliano Amato, były premier Belgii Jean-Luc Dehaene oraz doradca premiera Wielkiej Brytanii David Miliband. W 2002 roku, na prośbę Przewodniczącego Komisji Europejskiej Romano Prodiego, został członkiem Grupy Refleksyjnej (wraz z prof. Krzysztofem Michalskim i prof. Kurtem BiedenKopfem), która opracowała raport o duchowych i kulturowych korzeniach Europy.

W 2002 roku został odznaczony Orderem Orla Białego przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego w uznaniu „znamienitych zasług dla Rzeczpospolitej, a w szczególności wybitnych osiągnięć na rzecz przemian demokratycznych w kraju i umacniania pozycji Polski w świecie.”

28 stycznia 2002 roku był honorowym mówcą przed połączonymi izbami Bundestagu i Bundesratu z okazji niemieckiego Dnia Pamięci Ofiar Narodowego Socjalizmu. W przemówieniu powrócił do swoich wojennych przeżyć w warszawskim getcie.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego 13 czerwca 2004 r. został wybrany posłem z listy komitetu Unii Wolności, zdobywając w okręgu warszawskim największą liczbę głosów – ponad 114 tysięcy, co było drugim wynikiem w kraju. W Parlamencie Europejskim był członkiem grupy parlamentarnej Sojuszu Liberałów i Demokratów na rzecz Europy (ALDE). Był kandydatem ALDE na przewodniczącego Parlamentu Europejskiego – w glosowaniu uzyskał 208 głosów przegrywając z Josephem Borrellem.

W Parlamencie Europejskim zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Spraw Konstytucyjnych. Był również członkiem komisji współpracy parlamentarnej UE-Rosja. W 2006 roku był jednym z sygnatariuszy listu otwartego byłych ministrów spraw zagranicznych RP krytykującego prezydenta Lecha Kaczyńskiego za odwołanie szczytu Trójkąta Weimarskiego po krytycznym wobec niego artykule w jednym z niemieckich dzienników. W rocznicę Porozumień Sierpniowych w 2007 roku wraz z Lechem Wałęsa i Tadeuszem Mazowieckim opublikowali Deklarację Gdańską, w którym skrytykowali zawłaszczanie państwa oraz przekształcanie niezależnych instytucji państwa prawa w instrumenty w rękach rządu, którym kierował wówczas Jarosław Kaczyński.

Od 2006 roku do śmierci stal na czele Fundacji Jean Monnet pour  l’Europe w Lozannie. W latach 2005-2007 zasiadał w Kapitule Orderu Orla Białego. Od 2000 roku był honorowym obywatelem Miasta Wschowa.

Bronisław Geremek zginął tragicznie 13 lipca 2008 roku w wypadku samochodowym w Lubieniu w Wielkopolsce w drodze na ostatnie przedwakacyjne posiedzenia komisji w Parlamencie Europejskim.

Po jego śmierci, dziedziniec Parlamentu Europejskiego w Strasburgu został mu zadedykowany zyskując nazwę: Agora Bronisława Geremka.

 

W materiale wykorzystano:

Encyklopedia Solidarności: Bronisław Geremek
Andrzej Friszke „Bronisława Geremka droga do wolnej Polski”
Halina Manikowska „Bronisław Geremek” 
Magdalena Pasikowska-Schnass „Bronisław Geremek. W poszukiwaniu zjednoczonej Europy” 
Patryk Pleskot „Siła alternatywnej dyplomacji. Polityka zagraniczna „Solidarności” w latach osiemdziesiątych – rola Bronisława Geremka”, [w:] Bronisław Geremek. Ojciec polskiego liberalizmu, Warszawa 2010
Tomasz Wiślicz „Bronisław Geremek. Historyk niemarginalny”, [w:] Bronisław Geremek. Ojciec polskiego liberalizmu, Warszawa 2010

 

Korzystamy z ciasteczek. Więc informacji tutaj: polityka prywatności. 

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close